ÖMER YILMAZ'IN KALEMİNDEN--SEVGİ,SAYGI
Bizler millet olarak büyüğümüzü sayan küçüğümüzü seven bir kültürün gölgesinde büyüdük
Bizler millet olarak büyüğümüzü sayan küçüğümüzü seven bir kültürün gölgesinde büyüdük. Bu bizim andımızda da olan büyüklerimizi sevmek küçüklerimi korumak tekrarı ile her gün bunu tekrar edip durduk.
Bugünün küçükleri yarının büyükleri olacaksa, bugünün büyükleri de dünün küçükleri idi yani aslında büyükleri sevmek küçükleri korumak desturu tamamen kendimize yönelik bir paroladan başka bir şey değildir. Bu felsefeyi hayatımıza geçirdiğimizde bugün küçük iken korunacak yarın büyüyünce de sevileceğiz demektir. Bu ne güzel bir duygudur insanoğlunu dünyada sevilmek, sevmek kadar mutlu eden başka bir şey yoktur. Metroda ya da toplu taşımanın diğer araçlarında bir gencin bir yaşlıya oturması için yer vermesi veya ayakta kalan bir çocuğun oturmasını sağlaması kadar güzel ve etik ne olabilir. Bu insanı nasıl mutlu eder, insan olduğumuzu ve bir değerimizi olduğu hissini vermez mi?Ya da sokakta yalnız başına ağlayan bir çocuğun derdini sormak neden ağladığını irdelemek kadar güzel bir davranış var mıdır. Kışın yağmur ya da karda koruyamayan yırtık bir ayakkabı ile dolaşan bir çocuğa sevgi ile yaklaşıp derdine derman olmak kadar güzel ne olabilir.
Büyüklerin kıymetini bilmek onlar şefkat ve merhamet ile davranmayı elbetteki hak etmelerinden daha doğal ne olabilir. Bir ömür boyu yaşam mücadelesi sonucu ağaran saç ve sakallarının hiç mi hatırı olmaz tabi ki olmalıdır. Anadolu’muzda eskiden yollardan ihtiyarların önlerinden geçilmez onların geçmesi beklenirdi. Evlerde en baş köşeye evin en yaşlısı oturur ondan önce kimse konuşmazdı. Yani ihtiyarlarımız yaşlımız büyüğümüze sevgi ve saygıda kusur etmek ayıp ve günah sayılırdı. Kız isteme/verme görevi evin en ihtiyarına aitti. Kavgayı gördüğünde durun dediğinde tanısın tanımasın kavga edenler yaşına hürmeten sözü dinler dururdu. Şimdi ne oldu otobüste oturduğu koltukta zorla koridorda ayakta duran amcaları / teyzeleri görmemezlikten gelmek artık sıradan sayılmaya başlandı ve en üzücü yanı da yadırganmaz hal alması oldu. Yaşlımız moruk küçüğümüz çağa oldu. sevgi ve saygı lügat ta kaldı.
Varsın kalksın bu saygı ve sevgi ne olacak şimdi bu sevgi ve saygıdan yoksunluk sırası hiç şüphesiz dönen devran ve zaman nedeniyle bize de size de gelecek. İşte o zaman bugün sevgi ve saygı göstermeyenlerin, yarın yakınmaya haklarının olmadığını da peşinen kabul etmiş saydıklarını unutmamalı ve ona göre davranmalıdırlar. Ya da insan olmanın gereği olan sevgi ve saygıyla yaşayıp birbirimizi sevip ve saymalıyız ne dersiniz....






